प्रेम अनुभव सबैसंग हुन्छ । हुँदैन त सबैलाइ मिल्ने परिभाषा । लाखौं गित रचिएका छन् प्रेममा । हजारौं महाकाव्य र गजल लेखिएका छन् । कार्ड र उपहार सजाइएका छन् । राजधानीमा दिल टुटेका कृष र साथ छुटेकी स्मिताको वालपेन्टिङ्गमा प्रदर्शित प्रेमको स्टोरी अखवारहरुमा छापिइरहँदा एउटा प्रेममा क्लिन बोल्ड युवकको प्रेयसीका यादहरुको र्सार्वजनिकिकरण हो यो स्टोरी । स्टोरी यसरी अगाडी बढ्छ ।
अनामनगरको भित्रपट्टकिो एउटा फास्ट फुड क्याफेमा बेलुकाको सात बजे अधिकांश टेबुलहरु भरिएका छन् । हरेक टेबुलमा बालिएका दुइ दुइ वटा मैनबत्तिको उज्यालोका बिच कुनाको टेबुलमा एक युवक बसेको छ चुरोट पिउँदै । फाटेजस्तो टाटेपाटे खैरो क्याप र गाढा निलो भुवादार ज्याकेट झट्ट देखिने उसको पहिरन । मैनबत्तिको मधुरो उज्यालोमा म उसको अनुहारको भाव राम्ररी पढ्न सक्दिन । तर जे होस उ फ्रेस नै देखिन्छ । म उतिर अगाडी बढ्छु । सकिन लागेको चुरोटको ठुटो एस्ट्रेमा राखेर उ मलाई नमस्ते गर्छ र बस्ने संकेत गर्छ । एउटा बालक कपडा लिएर टेबुल पुछ्न आईपुग्छ । सडकको फोहोरको गन्ध हामीसम्मै आईरहेको छ ।
उसलाई मैले झण्डै दुइ महिना अगाडी चिनेको थिएँ । परिचयकै क्रममा के गर्नुहुन्छ - भनेर उसले सोध्दा 'म स्टोरी लेख्छु' भनेको थिएँ मैले । 'ओहो, त्यसो भए मेरो पनि एउटा स्टोरी लेख्दिनुस ल दाई ।' पहिलो भेटमै उसले मलाई दाई भनेर सम्बोधन गरेको थियो । 'ठिक छ र्टाईम मिल्यो भने लेखौंला' मैले भनेको थिएँ । आज म उसको स्टोरी लेख्ने मुडमा यो क्याफेमा आईपुगेको छु । वेटरलाई बोलाएर उ आफ्ना लागी रोयल स्टाग र मेरो लागी जुस मगाउँछ । 'मेरो बारेमा यो गल्ली र बाटोमा कसैलाई थाहा छैन । गाउँमा पनि बिर्सिसके होला धेरैजसोले ।' वियरको पहिलो चुस्कीसँगै उ आफ्नो कुरा शुरु गर्छ । 'घर चाहिं कहाँ रे भाईको -' म सोध्छु । 'पूर्व ४ नंम्बर भोजपूर । घर के भन्नु दाई, झुप्रो । जग्गाको नाममा ४ हलको मेलो खेत र २ हलको बारी छ ।' उ बेलीबिस्तार लाउन थाल्छ । 'सडक र मोटरको त कल्पना पनि गर्दैनथे कसैले । सक्नेहरु घोडा चढ्थे । अहिले मोटर बाटो पुग्यो भन्छन् । नगएको ६ बर्षभो के थाहा !' उ एकपल्ट आफ्नो गाउँमा पुग्छ र एकछिन उतै हराउँछ ।
'अचेल फुर्सदिलो छु । हुन त कहिले हो र म बेफुर्सद भा'को । जहिले पनि फुर्सद । बिहान अबेर उठ्छु । खाना खाएर २-४ घण्टा सडक नाप्छु अनि साँझ यि यस्तै ।' एकछिन चुप लागेपछि उसले आफ्नो दिनचर्या सुनाउँछ । 'कुनै बेला मेरो साँझ गुह्येश्वरी र एयरपोर्टको पछाडी बागमतीको किनार तिर बित्थ्यो दाई ।' शायद उसले आफ्नो 'स्टोरी' शुरु गर्यो । 'साथमा एक किशोरी हुन्थी जो अक्सर चुप रहन्थी । उसले किशोरीको नाम लिन चाहेन । त्यो किशोरीका चिसा हात समातेर म न्यानो अनुभव गर्थें ।' शायद उसले आफ्नी प्रेमिकाको कुरा गर्दैछ । 'कुरा गर्ने विषय खासै हुँदैनथ्यो । मतभेद पनि हुँदैनथ्यो । कुरा भए पो मतभेद । बागमतीको किनारै किनार हामी निरुद्धेश्य हिड्थ्यौ ।' म चुपचाप उसको कुरा सुनिरहेको छु । उ बोल्दै जान्छ ।
'साँझ घरहरुमा बत्ति बल्न थालेपछि किशोरी गुह्येश्वरीको पुल तर्थि । त्यतिबेला लोडसेडिङ्ग हुँदैनथ्यो दाई ।' मैले केहि भन्न नपाउँदै उसले स्पष्टिकरण दिन्छ । 'अहिले देश पनि अन्धकार छ र मेरो लाईफ पनि । प्रेमबिना जिवन हुन्छ जस्तो लाग्दैनथ्यो तर हुँदो रहेछ ।' क्याफेको कुनामा अडेस लाग्दै उ तिक्तता पोख्छ । 'घर पुगेको जानकारी दिन मोबाईलमा रिङ्ग बजाउँथी - मेरे दिलके चोर हो तुम क्या तुम्हे एहशास हे...।' उ केहिबेर चुप लाग्छ । 'किशोरीकै कुरा गरौं न ।' म उसलाई विषयवस्तुमा फर्काउन कोशिस गर्छु । 'यो कुरा नगरौं दाई अब, म भावुक हुन्छु ।' उ एकछिन चुप लाग्छ । 'मलाई अमेरिका जाने भूत चढेको थियो । धेरैतिर धाएँ अमेरिकाको चक्करमा । पैसा पनि धेरै नै सकें । मसँग फेन्टासी थियो - अमेरिका जाने, प्रशस्त पैसा कमाउँने, काठमाण्डौमा घर बनाउँने, बाबुआमालाई सुख दिने अनि त्यहि किशोरीसँग बिहे गर्ने । म त अमेरिका पुगिसकेको थिएँ नि दाई । म अमेरिका जाने खबरले सबै खुशी थिए । बढि त किशोरी नै खुशी थिई । मलाई बिदा गर्न एयरपोर्टमा आफन्त र साथीभाईको ठूलै भिड लाग्यो । कोहि कोहि रोए पनि । सबैभन्दा बढि रुने त किशोरी नै थिई । नाटक ! 'म फ्रस्टेड हुन्छु होला ।' मैले उसको हात छोड्नेबेला उसले भनेकी थिई । म संझाउन खोज्दै थिएँ, ब्युझिएँछु ।' उसले एक घुट्को पिउँछ र ज्याकेटको बाहुलाले मुख पुछ्छ ।
'बिपनामै पनि जाने चाँजोपाँजो मिल्दै थियो । त्यहि भएर त किशोरी खुशी थिई । चित्त दुखेपनि चुप रहन्थी ।' अनि के भो त - म उत्सुक भएर सोध्छु । 'मेरो अमेरिका जाने सपना पनि टुट्यो र किशोरीको हात पनि ।' उ एक वाक्यमा आफ्नो कहानी टुङ्गयाए झैं गर्छ र साँच्चिकै भावुक देखिन्छ । 'पछि मैले धेरैपल्ट मोवाइलमा उसको नम्बर रिडायल गरें । निकैबेरपछि एउटी युवती बोली 'तपाइले सर्म्पर्क गर्न खोज्नुभएको मोबाइलको स्विच अफ गरिएको छ ।' त्यसपछि त्यो नम्बर मोबाइलबाट डिलिट गरिदिएँ ।'
म उसकै लागी कवि पनि भएँ । उ आफ्नो व्यागबाट एउटा पुरानो डायरी निकाल्छ जसको कभरमा लेखिएको छ, प्रेमडायरी-१ । म उसको डायरीको पृष्ठ ५५ बाट एउटा कविता नोट गर्छु
जिवन मेरो उजाड छ तिमी आइदिनु
मन मेरो उदास छ तिमी छाइदिनु
जन्म जन्म साथ दिन्छु प्रित लाइदिनु
तिमी पनि मध्यरातमा कति जाग्छौ होला
बेसुरमा रातीराती मलाइ खोज्छौ होला
उसको प्रेमडायरीको पृष्ठ ८५ ले यस्तो भन्छ
प्रेमीप्रेमीका बिच हुने प्रायः सबै स्थिती परिस्थीतिहरुबाट हामी गुज्रियौं । कहिले खुशी भयौं, कहिले विहृल भयौं । कहिले हाँस्यौं अनि कहिलेकाहिं रोयौं पनि । कहिले एक्साइटेड भयौं । कहिले संवेदनशिल, गंभिर र व्यवहारिक बनेको अनुभूति गर्यौं । कहिले मैले उनलाइ संझाएँ कहिले उनले मलाइ संझाइन् । आमाबाबुबाट टाढा भएर घरजम बसाएको कल्पना गर्यौं । डक्टर, इन्जिनियर, पत्रकार बन्ने लक्ष्य लियौं । एकअर्काप्रति जिन्दगीभर इमान्दार रहने प्रण गर्यौं । एक अर्कालाइ धेरै माया गर्ने बाचा गर्यौं । प्रेममा डुबेको गहिराइ नाप्न, सफलता असफलता अनुमान गर्न, परिवारको स्विकृतिका लागी गर्नुपर्ने संर्घष्ा आँक्न र भविष्यलाइ संयुक्त बनाउन आवश्यक पर्ने कुराहरुका लागी धेरै छलफल गर्यौं । जेहोस जिन्दगीका केहि पक्षहरु हामीले संगै भोग्यौं, बितायौं र बाँच्यौं ।
केहिबेर दुवै मौन रहन्छौं । 'अहिले उ नर्स भा'की छ रे ।' उ मौनता तोड्छ । 'अहिले म यहाँ छु उ अस्पतालमा होली ।' फेरी उ रोकिन्छ । शायद अब उ बोल्न सक्दैन पनि होला । उ अन्तिमपल्ट बाँकी रहेको एक क्वाटर सिग्नेचर घाँटीबाट तल धकेल्छ । '६ महिना भयो भेट भा'को छैन ।' उसको अनुहार एकदम मलिन देखिन्छ । उसको हृदय निचोरिन्छ । प्रमाणस्वरुप उसको आँखाबाट दुइ थोपा आँशु तप्प खस्छन् । यो दृश्य म देख्छु तर नदेखेझैं गर्छु ।
'म एकदिन उसकै छानामाथी बाट अमेरिका जानेछु ।' निकैबेर पछि उ दृढ स्वरमा भन्छ र चुप लाग्छ । 'सर बन्द गर्ने बेला भो ।' निकैबेरपछि क्याफेको वेटर बोल्छ । काउन्टरमाथिको भित्ते घडीले साढे आठ बजेको संकेत गर्दै छ । क्याफेका सबैजसो टेबुलहरु खाली भैसकेका छन् । उ जिन्स पाइन्टको अगाडीको गोजीबाट कच्याककुच्चुक परेका दश बिसका केहि नोटहरु निकाल्छ । 'म दिन्छु नि भाई' म उसको कुरा बुझछु र बिल तिर्छु । बाहिर निस्केपछि उ मसंग हात मिलाउँछ र अंगालो मार्न अगाडी बढ्छ । लाग्यो भने यस्तै हुन्छ होला । बाहिर निष्पट्ट अन्धकार भइसकेको छ । फाट्टफुट्ट चलेका मोटरर्साईकल र ट्याक्सीको उज्यालोले मात्र सडक देख्न सकिन्छ ।
'साँच्ची दाइको नाम के रे - उ केहि बिर्सेजस्तो गरेर भन्छ । म आफ्नो कार्ड दिन्छु । उ केहिबेर घोरिएर कार्ड हेर्छ र 'म फोन गर्छु है दाइ' भनेर गोजीमा राख्छ । 'दाइसंग कुरा गरेर त मन हलुका भयो ।' मलाइ पनि खुशी लाग्यो । म पनि औपचारिक भाषा बोलिदिन्छु । वास्तवमा मेरो मन पनि भारी भएको छ । म केहिबेर उ गएको बाटोतिर हेरिरहन्छु । संभवतः मेरो पनि घरको गेट बन्द भैसक्यो होला ।
२०६५ चैत २२ गते शनिवारको सौगातमा प्रकाशित
अनामनगरको भित्रपट्टकिो एउटा फास्ट फुड क्याफेमा बेलुकाको सात बजे अधिकांश टेबुलहरु भरिएका छन् । हरेक टेबुलमा बालिएका दुइ दुइ वटा मैनबत्तिको उज्यालोका बिच कुनाको टेबुलमा एक युवक बसेको छ चुरोट पिउँदै । फाटेजस्तो टाटेपाटे खैरो क्याप र गाढा निलो भुवादार ज्याकेट झट्ट देखिने उसको पहिरन । मैनबत्तिको मधुरो उज्यालोमा म उसको अनुहारको भाव राम्ररी पढ्न सक्दिन । तर जे होस उ फ्रेस नै देखिन्छ । म उतिर अगाडी बढ्छु । सकिन लागेको चुरोटको ठुटो एस्ट्रेमा राखेर उ मलाई नमस्ते गर्छ र बस्ने संकेत गर्छ । एउटा बालक कपडा लिएर टेबुल पुछ्न आईपुग्छ । सडकको फोहोरको गन्ध हामीसम्मै आईरहेको छ ।
उसलाई मैले झण्डै दुइ महिना अगाडी चिनेको थिएँ । परिचयकै क्रममा के गर्नुहुन्छ - भनेर उसले सोध्दा 'म स्टोरी लेख्छु' भनेको थिएँ मैले । 'ओहो, त्यसो भए मेरो पनि एउटा स्टोरी लेख्दिनुस ल दाई ।' पहिलो भेटमै उसले मलाई दाई भनेर सम्बोधन गरेको थियो । 'ठिक छ र्टाईम मिल्यो भने लेखौंला' मैले भनेको थिएँ । आज म उसको स्टोरी लेख्ने मुडमा यो क्याफेमा आईपुगेको छु । वेटरलाई बोलाएर उ आफ्ना लागी रोयल स्टाग र मेरो लागी जुस मगाउँछ । 'मेरो बारेमा यो गल्ली र बाटोमा कसैलाई थाहा छैन । गाउँमा पनि बिर्सिसके होला धेरैजसोले ।' वियरको पहिलो चुस्कीसँगै उ आफ्नो कुरा शुरु गर्छ । 'घर चाहिं कहाँ रे भाईको -' म सोध्छु । 'पूर्व ४ नंम्बर भोजपूर । घर के भन्नु दाई, झुप्रो । जग्गाको नाममा ४ हलको मेलो खेत र २ हलको बारी छ ।' उ बेलीबिस्तार लाउन थाल्छ । 'सडक र मोटरको त कल्पना पनि गर्दैनथे कसैले । सक्नेहरु घोडा चढ्थे । अहिले मोटर बाटो पुग्यो भन्छन् । नगएको ६ बर्षभो के थाहा !' उ एकपल्ट आफ्नो गाउँमा पुग्छ र एकछिन उतै हराउँछ ।
'अचेल फुर्सदिलो छु । हुन त कहिले हो र म बेफुर्सद भा'को । जहिले पनि फुर्सद । बिहान अबेर उठ्छु । खाना खाएर २-४ घण्टा सडक नाप्छु अनि साँझ यि यस्तै ।' एकछिन चुप लागेपछि उसले आफ्नो दिनचर्या सुनाउँछ । 'कुनै बेला मेरो साँझ गुह्येश्वरी र एयरपोर्टको पछाडी बागमतीको किनार तिर बित्थ्यो दाई ।' शायद उसले आफ्नो 'स्टोरी' शुरु गर्यो । 'साथमा एक किशोरी हुन्थी जो अक्सर चुप रहन्थी । उसले किशोरीको नाम लिन चाहेन । त्यो किशोरीका चिसा हात समातेर म न्यानो अनुभव गर्थें ।' शायद उसले आफ्नी प्रेमिकाको कुरा गर्दैछ । 'कुरा गर्ने विषय खासै हुँदैनथ्यो । मतभेद पनि हुँदैनथ्यो । कुरा भए पो मतभेद । बागमतीको किनारै किनार हामी निरुद्धेश्य हिड्थ्यौ ।' म चुपचाप उसको कुरा सुनिरहेको छु । उ बोल्दै जान्छ ।
'साँझ घरहरुमा बत्ति बल्न थालेपछि किशोरी गुह्येश्वरीको पुल तर्थि । त्यतिबेला लोडसेडिङ्ग हुँदैनथ्यो दाई ।' मैले केहि भन्न नपाउँदै उसले स्पष्टिकरण दिन्छ । 'अहिले देश पनि अन्धकार छ र मेरो लाईफ पनि । प्रेमबिना जिवन हुन्छ जस्तो लाग्दैनथ्यो तर हुँदो रहेछ ।' क्याफेको कुनामा अडेस लाग्दै उ तिक्तता पोख्छ । 'घर पुगेको जानकारी दिन मोबाईलमा रिङ्ग बजाउँथी - मेरे दिलके चोर हो तुम क्या तुम्हे एहशास हे...।' उ केहिबेर चुप लाग्छ । 'किशोरीकै कुरा गरौं न ।' म उसलाई विषयवस्तुमा फर्काउन कोशिस गर्छु । 'यो कुरा नगरौं दाई अब, म भावुक हुन्छु ।' उ एकछिन चुप लाग्छ । 'मलाई अमेरिका जाने भूत चढेको थियो । धेरैतिर धाएँ अमेरिकाको चक्करमा । पैसा पनि धेरै नै सकें । मसँग फेन्टासी थियो - अमेरिका जाने, प्रशस्त पैसा कमाउँने, काठमाण्डौमा घर बनाउँने, बाबुआमालाई सुख दिने अनि त्यहि किशोरीसँग बिहे गर्ने । म त अमेरिका पुगिसकेको थिएँ नि दाई । म अमेरिका जाने खबरले सबै खुशी थिए । बढि त किशोरी नै खुशी थिई । मलाई बिदा गर्न एयरपोर्टमा आफन्त र साथीभाईको ठूलै भिड लाग्यो । कोहि कोहि रोए पनि । सबैभन्दा बढि रुने त किशोरी नै थिई । नाटक ! 'म फ्रस्टेड हुन्छु होला ।' मैले उसको हात छोड्नेबेला उसले भनेकी थिई । म संझाउन खोज्दै थिएँ, ब्युझिएँछु ।' उसले एक घुट्को पिउँछ र ज्याकेटको बाहुलाले मुख पुछ्छ ।
'बिपनामै पनि जाने चाँजोपाँजो मिल्दै थियो । त्यहि भएर त किशोरी खुशी थिई । चित्त दुखेपनि चुप रहन्थी ।' अनि के भो त - म उत्सुक भएर सोध्छु । 'मेरो अमेरिका जाने सपना पनि टुट्यो र किशोरीको हात पनि ।' उ एक वाक्यमा आफ्नो कहानी टुङ्गयाए झैं गर्छ र साँच्चिकै भावुक देखिन्छ । 'पछि मैले धेरैपल्ट मोवाइलमा उसको नम्बर रिडायल गरें । निकैबेरपछि एउटी युवती बोली 'तपाइले सर्म्पर्क गर्न खोज्नुभएको मोबाइलको स्विच अफ गरिएको छ ।' त्यसपछि त्यो नम्बर मोबाइलबाट डिलिट गरिदिएँ ।'
म उसकै लागी कवि पनि भएँ । उ आफ्नो व्यागबाट एउटा पुरानो डायरी निकाल्छ जसको कभरमा लेखिएको छ, प्रेमडायरी-१ । म उसको डायरीको पृष्ठ ५५ बाट एउटा कविता नोट गर्छु
जिवन मेरो उजाड छ तिमी आइदिनु
मन मेरो उदास छ तिमी छाइदिनु
जन्म जन्म साथ दिन्छु प्रित लाइदिनु
तिमी पनि मध्यरातमा कति जाग्छौ होला
बेसुरमा रातीराती मलाइ खोज्छौ होला
उसको प्रेमडायरीको पृष्ठ ८५ ले यस्तो भन्छ
प्रेमीप्रेमीका बिच हुने प्रायः सबै स्थिती परिस्थीतिहरुबाट हामी गुज्रियौं । कहिले खुशी भयौं, कहिले विहृल भयौं । कहिले हाँस्यौं अनि कहिलेकाहिं रोयौं पनि । कहिले एक्साइटेड भयौं । कहिले संवेदनशिल, गंभिर र व्यवहारिक बनेको अनुभूति गर्यौं । कहिले मैले उनलाइ संझाएँ कहिले उनले मलाइ संझाइन् । आमाबाबुबाट टाढा भएर घरजम बसाएको कल्पना गर्यौं । डक्टर, इन्जिनियर, पत्रकार बन्ने लक्ष्य लियौं । एकअर्काप्रति जिन्दगीभर इमान्दार रहने प्रण गर्यौं । एक अर्कालाइ धेरै माया गर्ने बाचा गर्यौं । प्रेममा डुबेको गहिराइ नाप्न, सफलता असफलता अनुमान गर्न, परिवारको स्विकृतिका लागी गर्नुपर्ने संर्घष्ा आँक्न र भविष्यलाइ संयुक्त बनाउन आवश्यक पर्ने कुराहरुका लागी धेरै छलफल गर्यौं । जेहोस जिन्दगीका केहि पक्षहरु हामीले संगै भोग्यौं, बितायौं र बाँच्यौं ।
केहिबेर दुवै मौन रहन्छौं । 'अहिले उ नर्स भा'की छ रे ।' उ मौनता तोड्छ । 'अहिले म यहाँ छु उ अस्पतालमा होली ।' फेरी उ रोकिन्छ । शायद अब उ बोल्न सक्दैन पनि होला । उ अन्तिमपल्ट बाँकी रहेको एक क्वाटर सिग्नेचर घाँटीबाट तल धकेल्छ । '६ महिना भयो भेट भा'को छैन ।' उसको अनुहार एकदम मलिन देखिन्छ । उसको हृदय निचोरिन्छ । प्रमाणस्वरुप उसको आँखाबाट दुइ थोपा आँशु तप्प खस्छन् । यो दृश्य म देख्छु तर नदेखेझैं गर्छु ।
'म एकदिन उसकै छानामाथी बाट अमेरिका जानेछु ।' निकैबेर पछि उ दृढ स्वरमा भन्छ र चुप लाग्छ । 'सर बन्द गर्ने बेला भो ।' निकैबेरपछि क्याफेको वेटर बोल्छ । काउन्टरमाथिको भित्ते घडीले साढे आठ बजेको संकेत गर्दै छ । क्याफेका सबैजसो टेबुलहरु खाली भैसकेका छन् । उ जिन्स पाइन्टको अगाडीको गोजीबाट कच्याककुच्चुक परेका दश बिसका केहि नोटहरु निकाल्छ । 'म दिन्छु नि भाई' म उसको कुरा बुझछु र बिल तिर्छु । बाहिर निस्केपछि उ मसंग हात मिलाउँछ र अंगालो मार्न अगाडी बढ्छ । लाग्यो भने यस्तै हुन्छ होला । बाहिर निष्पट्ट अन्धकार भइसकेको छ । फाट्टफुट्ट चलेका मोटरर्साईकल र ट्याक्सीको उज्यालोले मात्र सडक देख्न सकिन्छ ।
'साँच्ची दाइको नाम के रे - उ केहि बिर्सेजस्तो गरेर भन्छ । म आफ्नो कार्ड दिन्छु । उ केहिबेर घोरिएर कार्ड हेर्छ र 'म फोन गर्छु है दाइ' भनेर गोजीमा राख्छ । 'दाइसंग कुरा गरेर त मन हलुका भयो ।' मलाइ पनि खुशी लाग्यो । म पनि औपचारिक भाषा बोलिदिन्छु । वास्तवमा मेरो मन पनि भारी भएको छ । म केहिबेर उ गएको बाटोतिर हेरिरहन्छु । संभवतः मेरो पनि घरको गेट बन्द भैसक्यो होला ।
२०६५ चैत २२ गते शनिवारको सौगातमा प्रकाशित
